وداع با بهار
از گُذارِ سیاهی های زمستان انتظارش راکشیدیم
مقدمش را گلباران کردیم و آمدنش را به شادی نشستیم
فقط سپیدی ، تنها سرسبزی و دنیایی از مِهر و آشتی برامان هدیه آورد
با او از تنهایی مان گفتیم . از شبهای تاری که در فِراقش گریستیم
با دلی چو دریا ، حرفهامان را سنگِ صبور گشت.حال کوله بارش بسته و عزمِ سفر دارد/ سفری یکساله/
می سپارد سپیدیش را به سبزی تابستان و می رود
چه رازها داشت این بهاروباما گفت
این خُرم ایامِ روزگار که حالا
می خرامَد و آرام آرام دور می شود
مهربانیش را به یاد خواهیم داشت در دشتهای سپیدِ انتظار در دره های سبز امید ودرختانِ نشاط و دوستی را می پائیم
تا دِگر باره با کوله باری از آسمانِ سپیدِ خداوند
میهمانِ دلهای بیقرارمان گردد
سفرت به خیر ای همیشه مهربان
ای بهار زیبا ………………..