بادرنجبویه با نام علمی Mellissa officinalis
ساختاررویشی
بادرنجبویه گیاهی علفی,چند ساله با ساقه چهار گوش,به ارتفاع ۴۰-۶۰ سانتی متر می باشد.بوته ی ان بسیار پر شاخ و برگ بوده و دارای برگ های دندانه دار,به رنگ سبز تیره و سطح ناصاف شبیه نعناع می باشد. این گیاه از راسته نعناسانان (Lamiales) و تیره نعناعیان (Lamiaceaes) است که بین ماه‌های تیر و مرداد گل می‌دهد. رویشگاه اصلی این گیاه قسمت وسیعی از شرق مدیترانه است.گل های ان به رنگ سفید یا صورتی که در انتهای ساقه در کنار برگ ها قرار دارند.کل اندام هوایی بادرنجبویه دارای عطر ویژه لیمومانند بوده و به رنگ های قهوه ای تیره و سیاه است که با جذب آب,لعاب قابل توجه ای تولید می کند.اندام هوایی این گیاه دارای ۲ درصد اسانس بوده واجزای این اسانس:سیترونلال,سیترال,ژرانیول,لینانول,و مواد دیگری نظیر فلاونوئید و پلی فنل نیز می باشد.این گیاه بومی شمال امریکاست و دراروپا,غرب و مرکز اسیا نیز یافت می شود. امروزه به منظور بهره‌برداری‌های تزیینی و طبی و تولید عسل، این گیاه را در باغ‌ها و مزارع کشت می‌کنند. از تمامی قسمت‌های رویشی گیاه جهت کاربردهای دارویی استفاده می‌شود.این گیاه مکان های افتابی را می پسندد و در سرمای زیر ۱۰ درجه ی سانتی گراد برگ های ان دچار سرمازدگی می شود.
نحوه پرورش
تکثیر بادرنجبویه با کشت بذر به طور مستقیم یا غیر مستقیم ,تقسیم بوته و قلمه ی ساقه قابل انجام می باشد.در روش تکثیر مستقیم,به علت ریز بودن بذر,برای کاشت در کشتزار باید بستر کشت بسیار مطلوب باشد.در روش غیر مستقیم نشاکاری,بذر های بادرنجبویه در گلخانه ی گرم در شاسی یا گلدان کاشته می شود و سپس روی سطح گلدان و روی بذر ها با لایه ی نازکی ماسه یا لایه ی ضخیم تری از سبوس پوشانده می شوند تا ضمن حفظ رطوبت,هنگام ابیاری بذر ها جا به جا نشوند.این روش مرسوم ترین راه تکثیر گیاه بادرنجبویه می باشد.
نحوه برداشت
پس از رشد رویشی گیاه بادرنجبویه,می توان اقدام به برداشت اندام هوایی کرد.بهترین زمان برداشت,شروع گل دهی و پیش از باز شدن گل ها می باشد.در صورت مناسب بودن شرایط محیطی,طی هر فصل رشد می توان ۲ تا ۳ چین محصول برداشت نمود. بهتر است گیاه از ۴ تا ۵ سانتی متری از سطح خاک بریده شود.